سلام ... شبت زیبا !

هوا سرد شده ... منم که دمای بدنم همچین یه خورده نا متعادل می زنه اصولا 3 تا سوئی شرت و یه

کاپشن رو شاخ شه !

البته اگه به کاپشن ضحی امیدی باشه ...

نمیدونم چرا لحظه به لحظه به جای بزرگ شدن آب می رم ...

و نمی فهمم معنی این همه تحقیر شدن رو ...

همیشه بچه که بودم بهم می گفتن غذا بخور تا بزرگ شی ...

ای کاش عقلم می رسید و لب به غذا نمی زدم !!!

وقتی بچه ها رو می بینم دلم می پوسه ...

گاهی اوقاتم واسه خودم آتیش می گیره که بین دنیای ساده ی بچگی و دنیای عجیب بزرگی گیر کردم ...

مهم نیس ... مهم اینه که هنوز انقد پوست کلفت نشدم که گریه از یادم بره !!!

هنوز انقد عین بعضی ها سنگ نشدم که یه قطره اشک برام بشه سر افکنی ...

نه ... دیگه عادت کردم هیچی نگم ... ساکت بمونم ...

ولی نمی تونم بغض نکنم ... گریه هامو نگه دارم ... اشک نریزم ...

ولی همیشه این سوال توی مغزم موج می زنه ... : تاوان چیو دارم پس می دم ؟؟؟

افسرده نیستم ... ولی از خدا دلگیرم ...

یه بازی کوچیکه بین خودم و خدای خودم ... زیادم مهم نیس

فقط به قیمت زندگی من تموم می شه !!!

به قیمت همه آرزو هام ... همه دلخوشیام ... همه ...

امشب حدودا می شه گفت راهمو انتخاب کردم ، ولی هنوز شک و تردید هست !

چشای خودمو دوس دارم ... انگار بین همه چیزایی که جا گذاشتم تو بجگیام و اومدم به این دنیای عجیب غریب چشمامو با خودم آوردم ...

شایدم یه ماسک اجباری زدم ، که چشام از پشتت معلومه !!!

نمی دونم ... هر چی که هست مهم اینه که چشام تنها نیستن ... دو تان ...

دو تان ، و یه عالمه اشک دارن ... دو تان ، و یه عالمه غم دارن ...

ولی بمیرم برای خودم ... دیگه غمم بهم سر نمی زنه !

فک کنم انقد محلش نذاشتم اینطوری شده ...

عب نداره ... این نیز بگذرد ...

 آخر بازم مرسی از حضور بچه ها ... لطفا توی نظراتتون نه روشنفکر بازی در بیارید نه تفکر بزنید ... منم همینم که هستم !!!

+ بدم میاد از زندگیایی که همش به اگر و اگر و اگر وابستس و تهشم یه مهر شاید روش میخوره !!!

برو به زندگیت برس تاریک خونه ی من ...

مواظب خودت و تاریکیات باش ...